11/02/2010 - Aankoop van een chalet op Ruighenrode

Een prachtig chalet op Landgoed Ruighenrode.

Het begon allemaal op 5 oktober 2008 in de Brabanthallen in Den Bosch. We waren al twee jaar op zoek naar een recreatiewoning in een ander deel van het land en dachten dat we aardig wisten wat we wilden. In ieder geval geen chalet
en zeker niet van hout, want dat kost teveel onderhoud. Tijdens de recreatiebeurs hadden we al een aantal aanbieders van vakantiewoningen bezocht toen we bij de stand van EuroParcs kwamen. Er waren diverse chalets opgebouwd en natuurlijk wilden we best even kijken. Tja, het zag er mooi uit, maar een chalet, nee dat wilden we niet. Toen we verder liepen zagen we een soort Oostenrijks chalet, n.b. van hout. Ik zei nog tegen Mieke dat we daar in ieder geval niet in hoefden te kijken. Al dat onderhoud, daar hadden we geen zin in.
Toen we voorbij gelopen waren en ons nog eens omdraaiden, kregen we allebei de kriebels. Tjeetje, dat is toch wel een heel mooi vakantiehuis. Stel je voor dat dat in het bos zou staan. We gingen uiteindelijk toch maar even naar binnen en stonden versteld. Het was helemaal in Afrikaanse stijl ingericht en dat hout, tja dat maakte het nu juist zo sfeervol.
Johan Hendriks was bereid ons er iets over te vertellen en zo kwam van het een, het ander. Uiteindelijk tekenden we een koopovereenkomst voor het Afrikaanse chalet onder voorbehoud van fnanciering.

EuroParcs beschikte over verschillende parken, maar omdat we eigenlijk op de Veluwe wilden zitten, kwam Lochem het meest in aanmerking. We kenden het park niet en we kenden de omgeving niet. Johan bood ons daarom aan om maar eens een weekendje te komen logeren. Nu hadden we dat meer gehoord. Als je dan geen huis kocht, mocht je alsnog het weekend betalen. Zo niet bij EuroParcs. Het werd een fantastisch weekend waarbij we gelegenheid genoeg hadden om het park en de omgeving te verkennen. Dat klikte meteen. Ruighenrode is een prachtig, groen park met een leuk restaurant, een zwemvijver met daarbij een terras, tennisbanen en een overdekt zwembad vlakbij. Daarnaast werden we verrast door de prachtige omgeving. De Graafschap, wat is het daar mooi, met zijn coulisselandschap, zijn kastelen en landgoederen, zijn vriendelijke dorpjes, zijn gastvrije bewoners en Deventer en Zutphen vlakbij. Wie wil daar niet zitten?
Hoe nu verder? Enige tijd daarna hadden we herfstvakantie want we zitten allebei in het onderwijs. Johan bood ons aan een weekje onze vakantie door te brengen op Ruighenrode en in die week de plannen te smeden voor de aankoop van een chalet. Tja, dat was natuurlijk weer een geweldig voorstel, wat een gastvrijheid, dat dat allemaal zomaar kon.

In de herfstvakantie gingen we terplekke aan de slag maar kwamen erachter dat we eigenlijk ons eigen chalet helemaal zelf wilden ontwerpen op een ander stuk grond op het park. Hoe zouden we dat aan Johan kunnen vertellen? Wat bleek, Johan had er geen enkel probleem mee. We begonnen gewoon opnieuw en in die week ontstond een prachtig plan.
Het chalet zou verhuurd worden zodat we ook nog de BTW terug konden vragen en in plaats van drie weken spraken we
met Johan af dat we een aantal weekenden per jaar in ons chalet mochten doorbrengen. Geweldig, we waren helemaal enthousiast. Het enige probleem was dat we de financiering nog moesten rond krijgen. Onze eigen bank had al een afspraak gemaakt met de bank in Lochem waar we die week meteen terecht konden. We hadden een flinke overwaarde op onze eigen woning dus wat kon ons gebeuren? Onze teleurstelling was dan ook enorm toen de bank aangaf de
recreatiewoning niet te willen financieren. Zij wilden het risico niet aangaan. We waren er helemaal kapot van. Hoezo risico, twee leraren met een vaste baan in het onderwijs, wat kan daar voor risico aan zitten? De bankmedewerkster was echter onvermurwbaar. Hevig teleurgesteld en met het schaamrood op onze kaken meldden we ons diezelfde middag weer bij Johan met de mededeling dat de hele aankoop niet kon doorgaan omdat de bank niet wilde meewerken.

Johan beurde ons echter op en gaf aan dat we ons geen zorgen hoefden te maken. EuroParcs had een aantal verschillende tussenpersonen die de financiën konden regelen en met één daarvan zou hij contact opnemen. Enigszins gerustgesteld keerden we terug naar onze bungalow. Nog diezelfde avond werden we gebeld door de betreffende
tussenpersoon. Een aantal vragen moesten we beantwoorden en we kregen de indruk dat er wel een oplossing te vinden zou zijn. Zo werd het toch nog een leuke week in de Gelderse Achterhoek. Eind oktober brak echter de kredietcrisis uit. De wereld stond op zijn kop. De ergste crisis sinds 1929, zo lazen we in de krant. Elke dag hoorden we op de televisie de berichten uit Amerika en langzamerhand kwam de ellende richting Nederland. Wat moesten we doen? Ophouden, afzeggen, het bijltje erbij neergooien? We besloten af te wachten en te bezien met welk voorstel de tussen-persoon zou
komen. Het werd echter november, december en de financiering bleef maar uit. Johan verlengde elke maand keurig de termijn van de koopovereenkomst en probeerde ons gerust te stellen. Toen we zelf contact opnamen met de tussenpersoon, bleek het toch allemaal moeilijker dan gedacht, zeker nu de banken zich aan het terugtrekken waren en nauwelijks nog kredieten wilden verstrekken. Johan nodigde ons uit om in januari aanwezig te zijn op het nieuwjaarsfeest
van EuroParcs. Die uitnodiging hebben we graag aangenomen en we hebben er een geweldige avond gehad. Fantastisch wat EuroParcs allemaal beschikbaar stelde voor het goede doel. Een compleet chalet werd bij opbod verkocht en de opbrengst ging, naast de opbrengst van het inschrijfgeld, volledig naar de Zonnebloem. Toen we er half januari nog niet uit waren met de tussenpersoon, belden we Johan met de mededeling dat we beter konden ophouden.
We hadden er geen vertrouwen meer in dat het nog goed zou komen. Johan schakelde daarop Wim Vos junior in en die belde binnen een kwartier. Hij zou ervoor zorgen dat er een andere tussenpersoon werd ingeschakeld want ook hij vond het allemaal maar niks. Nog diezelfde avond hadden we contact met Ron de Vries van 2- finance en binnen een week lag er een voorstel wat we nader konden uitwerken. In goed overleg met Ron hebben we toen een voorstel gemaakt dat bij een voor hem vertrouwde bank zou worden aangeboden. Dit ging allemaal heel professioneel. Ron was altijd bereikbaar en op iedere mail die we stuurden hadden we meestal nog dezelfde dag een reactie. Dat was fijn werken. De crisis woekerde voort en het werd er allemaal niet beter op. Steeds minder banken wilden nog kredieten verstrekken en
ook deze bank was heel streng.

Ron heeft ons voortdurend moed ingesproken en Johan was ieder keer weer bereid de termijn te verlengen. Ron zou proberen hier met Wim Vos jr. uit te komen en Wim mailde mij de volgende dag dat ze een oplossing hadden gevonden. Hij vond het de moeite waard om ons te helpen, mede gezien de goede verstandhouding die we inmiddels hadden opgebouwd en de tijd die we er hadden ingestoken. We waren weer gered en wat waren we blij met deze inzet en medewerking van Wim en Ron. Wat is het mooi als mensen zich zo willen inspannen om je te helpen. Het moge duidelijk zijn dat onze betrokkenheid bij EuroParcs steeds meer is gaan groeien. Een echt familiebedrijf waar je iemand bent, waar men je kent en waar men rekening met je houdt. We begonnen hem echter toch wel te knijpen. De reserve zou
verdwijnen als sneeuw voor de zon en we wilden toch nog wel aardig blijven doen wat we nu deden. Onze eigen bank had toegezegd wel een voorlopig krediet beschikbaar te willen stellen als buffer voor het komende jaar. Dat was een geruststelling, maar dat bleek later toch anders uit te pakken. Eindelijk konden dan alle zaken worden afgerond. De zomervakantie naderde. We waren op een bruilofstfeest toen onze bank mobiel belde en aangaf dat het toegezegde krediet uiteindelijk toch niet door kon gaan. In de afgelopen maanden waren de regels voor kredietverstrekking stevig
gewijzigd en we voldeden nu niet meer aan die eisen. Ons werd zelfs afgeraden de recreatiewoning te kopen in deze barre financiële tijden. Wat een enorme tegenvaller. Weer Ron de Vries gebeld en Johan op de hoogte gesteld. Ron zou zien wat hij geregeld kon krijgen en hij zou ook met Wim bekijken of er nog iets met afbetalingen geregeld kon worden. We begonnen ons inmiddels wel te schamen voor zoveel overlast en we baalden van al die banken die geen enkel risico meer durfden te nemen. Uiteindelijk heeft Ron de Vries het allemaal weten te regelen, nota bene tijdens de zomervakantie. Johan en Wim hebben meer medewerking verleend dan je eigenlijk van ze zou mogen verwachten. Wat hebben we ontzettend veel aan hen te danken. Eindelijk kwam dan in september de acceptatiebevestiging en konden
we beginnen met de afronding van ons chalet. Samen met Ronnie van Santen zijn we nog eens heel goed gaan kijken naar onze inmiddels verouderde tekeningen. Hier en daar werd nog het nodige aangepast. Allemaal geen probleem. We kregen alle kansen om dat in de herfstvakantie te doen want Johan had nog wel een chaletje waar we mochten verblijven. Geweldig hoe hij voor ons heeft gezorgd en hoe we toch voordurend in staat waren om de zakelijke en persoonlijke dingen te scheiden. Fijn ook dat we werden uitgenodigd om in Apeldoorn te mogen kijken hoe ons chalet werd gebouwd. Geweldig ook dat we na de plaatsing weer een nachtje op Ruighenrode konden doorbrengen. Eindelijk was het dan zover. In het weekend van 27 november werd ons chalet opgeleverd en we mochten er de eerste nacht doorbrengen, maar uiteraard pas nadat we dit in Grand cafe Merlot eerst stevig hadden gevierd. EuroParcs een prachtig familiebedrijf met geweldige mensen die staan voor hun zaak en dag in dag uit, keihard werken om je dat te geven waar je naar op zoek bent. Een gastvrije plek waar je welkom bent, waar ze je helpen als je ze nodig hebt, waar je het echte vakantiegevoel kunt beleven, kortom een tweede thuis.

Mieke en Kees Hagenaars